E-zaświadczenie: jakie rodzaje istnieją i czego nie zastąpią

10 października, 2026

~10 min

„Zaświadczenie od lekarza” to kategoria potoczna, nie prawna. Pod jedną nazwą kryją się dokumenty podlegające całkowicie różnym przepisom: takie, które może wystawić każdy lekarz z pełnym prawem wykonywania zawodu, takie, które wolno wystawić wyłącznie lekarzowi wpisanemu do określonego rejestru, oraz takie, których w ogóle nie wystawia lekarz prowadzący, bo orzeka o nich organ.

To rozróżnienie decyduje o tym, czy dokument może powstać po konsultacji zdalnej. I tu od razu ostrzeżenie metodyczne: nie istnieje przepis ani oficjalny wykaz mówiący, które zaświadczenia wolno wydać zdalnie. Konstrukcja prawna jest odwrotna, czyli negatywna. Przepisy szczególne wskazują, czego zdalnie zrobić nie można, a wszystko pozostałe podlega ogólnej regule z art. 42 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Dlatego poniżej opisujemy mechanizm eliminacji, a nie listę „można”.

Przepis, od którego wszystko się zaczyna

Art. 42 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty brzmi tak: „Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu lub zbadaniu jej za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, a także po analizie dostępnej dokumentacji medycznej tej osoby”.

Zbadanie zdalne jest więc dopuszczone jako zasada ogólna. Kluczowy jest natomiast ust. 2, który tworzy jedyny wyjątek od wymogu badania: „Lekarz może, bez dokonania badania pacjenta, wystawić receptę niezbędną do kontynuacji leczenia oraz zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne jako kontynuację zaopatrzenia w wyroby medyczne, jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia pacjenta odzwierciedlonym w dokumentacji medycznej”.

Katalog jest zamknięty i obejmuje dwie pozycje: receptę kontynuacyjną oraz zlecenie na wyroby medyczne. Dla żadnego zaświadczenia, orzeczenia ani opinii wyjątku od wymogu badania nie ma. Kto twierdzi, że zaświadczenie da się wystawić „bez badania, na podstawie samej ankiety”, powołuje się na przepis, który nie istnieje.

Osobno trzeba odnotować rozbieżność między normą ustawową i deontologiczną. Kodeks Etyki Lekarskiej w art. 41 ust. 2 stanowi, że wydawanie zaświadczeń lekarskich jest dozwolone „jedynie na podstawie aktualnego badania lub odpowiedniej dokumentacji”, czyli formułuje alternatywę. Ustawa używa spójnika łącznego. Relacja między tymi normami wymaga wykładni prawnej i nie rozstrzygamy jej tutaj.

Zaświadczenie, orzeczenie, opinia

Ustawa o zawodach lekarza w art. 2 ust. 1 wymienia wśród czynności zawodowych „wydawanie opinii i orzeczeń lekarskich”. Słowa „zaświadczenie” w tym wyliczeniu nie ma. Rozporządzenie o dokumentacji medycznej traktuje wszystkie trzy jako jedną pozycję dokumentacji indywidualnej zewnętrznej: „zaświadczenie, orzeczenie, opinia”.

Ani ustawa o zawodach lekarza, ani ustawa o prawach pacjenta, ani rozporządzenie o dokumentacji medycznej nie definiują tych pojęć i nie odróżniają ich normatywnie. Rozróżnienie funkcjonalne bierze się z przepisów szczególnych: „orzeczenie” występuje w medycynie pracy, u kierowców i w sporcie, „zaświadczenie lekarskie” w ustawie zasiłkowej, „opinia lekarza” przy zwolnieniu z wychowania fizycznego.

Praktyczny wniosek dla pacjenta jest taki, że nazwa dokumentu mówi mniej niż cel, w jakim jest potrzebny. Pytanie „czy dostanę zaświadczenie online” nie ma jednej odpowiedzi, dopóki nie wiadomo, do czego dokument ma służyć.

Medycyna pracy: od kwietnia 2026 r. wymagane jest osobiste zbadanie

Rozporządzenie o przeprowadzaniu badań lekarskich pracowników w § 3 ust. 1 stanowi obecnie, że w sprawach wymienionych w § 1 ust. 1 pkt 4 lekarz orzeka „po uprzednim, osobistym zbadaniu osoby badanej”, na podstawie wyników przeprowadzonego badania lekarskiego oraz zleconych badań konsultacyjnych lub dodatkowych, a także oceny zagrożeń występujących na stanowisku pracy.

Poprzednie brzmienie słów o osobistym zbadaniu nie zawierało. Mówiło jedynie, że lekarz orzeka na podstawie wyników badania lekarskiego oraz oceny zagrożeń. Wymóg dodał prawodawca rozporządzeniem z 20 marca 2026 r., które weszło w życie 17 kwietnia 2026 r. Zmiana była celowa i idzie w kierunku przeciwnym do zdalnego orzekania.

Objęte są nią orzeczenia o braku przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku, czyli klasyczne „orzeczenie od medycyny pracy”, a także orzeczenia o utracie zdolności do dotychczasowej pracy, o konieczności przeniesienia do innej pracy, o zagrożeniu zdrowia młodocianego, o objawach wskazujących na powstawanie choroby zawodowej oraz o niezdolności po wypadku lub chorobie zawodowej.

Dochodzi do tego art. 229 § 6³ Kodeksu pracy: orzeczenie o braku przeciwwskazań wydaje się wyłącznie na podstawie wyników badań, których zakres odpowiada zakresowi określonemu w przepisach wykonawczych. Przy pracy na wysokości ten zakres obejmuje ocenę narządu równowagi, badanie akumetryczne, ocenę ostrości widzenia, rozpoznawania barw, widzenia przestrzennego i pola widzenia, w zależności od wskazań badanie perymetrem, oraz oznaczenie poziomu glukozy we krwi. Żadnej z tych czynności nie da się wykonać przez ekran.

Przepisu dopuszczającego tryb zdalny w medycynie pracy nie ma.

Trzy mechanizmy, które wykluczają tryb zdalny

Poza medycyną pracy bariera bierze się z jednego z trzech źródeł, a często z kilku naraz.

Ograniczenie kompetencyjne, czyli kto może wystawić

Część dokumentów jest zastrzeżona dla lekarzy o określonym statusie formalnym, niezależnie od formy konsultacji.

Badania kierowców: orzeczenie wydaje wyłącznie „uprawniony lekarz”, wpisany do odrębnej ewidencji, po oświadczeniu pacjenta o stanie zdrowia składanym pod rygorem odpowiedzialności karnej. Ocena obejmuje trzynaście zakresów, w tym narząd wzroku, słuchu, cukrzycę z uwzględnieniem wyników badania poziomu glikemii oraz objawy uzależnień.
Orzeczenie do celów sanitarno-epidemiologicznych: badania przeprowadzają wyłącznie lekarze podstawowej opieki zdrowotnej albo lekarze wykonujący zadania służby medycyny pracy. Badania laboratoryjne wykonują wyłącznie akredytowane laboratoria Państwowej Inspekcji Sanitarnej albo Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, względnie inne na podstawie umów z tymi organami. Treść orzeczenia wpisuje się do karty badań do celów sanitarno-epidemiologicznych, czyli tego, co potocznie nazywa się książeczką sanepidowską.
Orzeczenie dla zawodnika: wydaje lekarz specjalista w dziedzinie medycyny sportowej, a do dwudziestego trzeciego roku życia także lekarz z certyfikatem odpowiedniego kursu. Obowiązkowy zakres badań obejmuje między innymi dwunastoodprowadzeniowe EKG z opisem, spirometrię, morfologię krwi obwodowej, stężenie glukozy w surowicy, badanie ortopedyczne i konsultację neurologiczną.
Orzeczenie do pozwolenia na broń: wydaje lekarz wpisany do rejestru prowadzonego przez komendanta wojewódzkiego Policji, po obligatoryjnym skierowaniu na badania psychiatryczne i okulistyczne.
Orzeczenie o stanie zdrowia umożliwiającym podjęcie nauki przy rekrutacji do szkół zawodowych: wydaje je lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. To ograniczenie ustawowe, nie organizacyjne.

W obszarze sportowym istnieje jeden wyjątek dokumentacyjny. Do dziewiętnastego roku życia orzeczenie może wydać również lekarz podstawowej opieki zdrowotnej na podstawie bilansu zdrowia i posiadanej dokumentacji medycznej, a między dziewiętnastym a dwudziestym trzecim rokiem życia na podstawie posiadanej dokumentacji. Ścieżka „tylko dokumentacja” istnieje, ale przysługuje wyłącznie lekarzowi podstawowej opieki zdrowotnej pacjenta i opiera się na dokumentacji własnej tej praktyki. Podmiot, który nie jest lekarzem pierwszego kontaktu pacjenta i nie prowadzi jego dokumentacji, tej przesłanki nie spełnia.

Orzeka organ, nie lekarz prowadzący

Przy rentach i przy orzekaniu o niepełnosprawności rola lekarza leczącego jest inna, niż pacjenci zakładają.

Orzeczenie o niezdolności do pracy wydaje lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie dokumentacji dołączonej do wniosku oraz po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia. Może odstąpić od badania, jeżeli dokumentacja jest wystarczająca. Rolą lekarza leczącego jest natomiast zaświadczenie o stanie zdrowia dołączane do wniosku, wystawione nie wcześniej niż miesiąc przed jego złożeniem.

Przy orzekaniu o niepełnosprawności ocenę stanu zdrowia sporządza lekarz przewodniczący składu orzekającego, na podstawie badania. Ocena bez badania jest możliwa tylko wtedy, gdy jednocześnie przewodniczący uzna dokumentację za wystarczającą i osoba nie może uczestniczyć w posiedzeniu z powodu długotrwałej choroby nierokującej poprawy, potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim.

W obu reżimach lekarz prowadzący, także konsultujący zdalnie, może dostarczyć zaświadczenie do wniosku. Orzeczenia nie wystawi, bo nie ma do tego kompetencji.

Wprost wymagane badanie bezpośrednie

Zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy podlega osobnej, wyraźnej regule. Rozporządzenie w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy stanowi w § 6 ust. 1, że zaświadczenie lekarskie „wystawia się wyłącznie po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub chorego członka rodziny”. Przepis obowiązuje od 2015 r. i nie był nowelizowany.

Czy „bezpośrednie badanie” obejmuje teleporadę, rozporządzenie nie precyzuje, a terminologia różni się od tej z art. 42 ustawy o zawodach lekarza, gdzie mowa o badaniu osobistym albo za pośrednictwem systemów teleinformatycznych. Oficjalnego stanowiska Ministerstwa Zdrowia ani Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rozstrzygającego tę kwestię nie znaleźliśmy. Nie twierdzimy więc ani że można, ani że nie można. [DO WERYFIKACJI PRAWNEJ: wykładnia „bezpośredniego badania” z § 6 ust. 1 rozporządzenia Dz.U. 2015 poz. 2013 w odniesieniu do teleporady]

Osobna zasada dotyczy dokumentacji szczepień. Wpis do Karty Szczepień może dokonać wyłącznie osoba przeprowadzająca badanie kwalifikacyjne albo samo szczepienie, ze wskazaniem daty i godziny badania. Karta szczepień i książeczka szczepień są dokumentacją medyczną, nie zaświadczeniem wydawanym na życzenie.

Zwolnienie z wychowania fizycznego, czyli wyjątek od intuicji

Dyrektor szkoły zwalnia ucznia z wykonywania określonych ćwiczeń fizycznych na podstawie opinii o ograniczonych możliwościach ich wykonywania, wydanej przez lekarza, a z realizacji zajęć wychowania fizycznego albo informatyki na podstawie opinii o braku możliwości uczestniczenia. Formalnie jest to opinia, nie zaświadczenie i nie orzeczenie.

Przepis nie wskazuje ani trybu badania, ani specjalizacji lekarza, ani formy dokumentu. Zastosowanie ma wyłącznie reguła ogólna z art. 42 ust. 1. Nie można zatem twierdzić, że ten dokument bezwzględnie wymaga badania stacjonarnego, bo takiego przepisu nie ma.

Otwarte pozostaje pytanie inne, medyczne, nie prawne: czy ocena możliwości wykonywania ćwiczeń fizycznych jest w ogóle wykonalna bez badania fizykalnego. To rozstrzyga lekarz w konkretnym przypadku, nie tekst na stronie internetowej.

Kto za to płaci

Art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej konstruuje listę negatywną z wyjątkami. Zaświadczenia i orzeczenia wydawane na życzenie nie przysługują w ramach ubezpieczenia, jeżeli nie są związane z dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy, kontynuowaniem nauki, uczestnictwem dzieci, uczniów i studentów w zajęciach sportowych i w zorganizowanym wypoczynku, a także jeżeli nie są wydawane dla celów pomocy społecznej, wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, orzecznictwa o niepełnosprawności, uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, uzyskania świadczenia uzupełniającego albo ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie.

Orzeczenia o zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych ustawa wymienia osobno i wyłącza bez żadnego wyjątku. Są zawsze odpłatne.

Badania profilaktyczne pracowników finansuje pracodawca. Badania do celów sanitarno-epidemiologicznych finansuje pracodawca albo zlecający wykonanie prac, a gdy o badanie wnioskuje osoba poszukująca zatrudnienia, ona sama.

Rzecznik Praw Pacjenta wskazuje, że lekarz może pobrać opłatę za wystawienie zaświadczenia, także do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli jest ono sporządzane na wniosek pacjenta i nie stanowi elementu leczenia, oraz że powinien poinformować o odpłatności przed wydaniem dokumentu.

Czy pacjent może żądać zaświadczenia

Przepisu przyznającego pacjentowi prawo podmiotowe do żądania zaświadczenia nie znaleźliśmy. Wydawanie opinii i orzeczeń jest elementem wykonywania zawodu lekarza, czyli jego kompetencją, nie roszczeniem pacjenta. Rzecznik Praw Pacjenta formułuje to jako uprawnienie po stronie lekarza: prawo do orzekania i wystawienia zaświadczenia ma każdy lekarz posiadający pełne prawo wykonywania zawodu.

Kodeks Etyki Lekarskiej zakazuje natomiast wystawienia zaświadczenia bez aktualnego badania albo odpowiedniej dokumentacji oraz formułowania jego treści pod presją lub w oczekiwaniu osobistych korzyści. Zakazuje też wykraczania poza kompetencje zawodowe w czynnościach orzeczniczych. Odmowa oparta na braku podstawy merytorycznej jest więc realizacją tych norm, nie odmową usługi.

Pacjentowi, który już otrzymał opinię albo orzeczenie i uważa je za nieprawidłowe, przysługuje sprzeciw do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta, w terminie trzydziestu dni od dnia wydania dokumentu, z uzasadnieniem i wskazaniem przepisu, z którego wynikają jego prawa lub obowiązki. Sprzeciwu nie stosuje się tam, gdzie odrębne przepisy regulują postępowanie odwoławcze, czyli przy medycynie pracy, badaniach kierowców, orzeczeniach rentowych i orzekaniu o niepełnosprawności. W medycynie pracy odwołanie składa się w terminie siedmiu dni od otrzymania orzeczenia, za pośrednictwem podstawowej jednostki służby medycyny pracy.

Ankieta internetowa nie jest badaniem

Rzecznik Praw Pacjenta konsekwentnie stoi na stanowisku, że wypełnienie przez pacjenta ankiety w internecie nie jest badaniem pacjenta, a zbadanie za pośrednictwem systemów teleinformatycznych powinno obejmować rozmowę. W komunikacie z sierpnia 2026 r. Rzecznik powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lipca 2026 r., według którego ankieta internetowa i wymiana wiadomości tekstowych nie spełniają wymogów badania pacjenta, bo badanie obejmuje przede wszystkim rozmowę, podczas której lekarz zadaje pytania, oraz obserwację pacjenta w dostępnym zakresie.

Wcześniej sądy administracyjne utrzymały decyzje Rzecznika w sprawach o praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów, wskazując naruszenie art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach lekarza.

Dwa zastrzeżenia, bo rzetelność wymaga ich podania. Sygnatury wyroku z 21 lipca 2026 r. Rzecznik w komunikacie nie podał i nie udało się jej ustalić; nie weryfikowaliśmy też prawomocności. Wszystkie odnalezione orzeczenia dotyczyły recept, a częściowo zwolnień, nie zaświadczeń. Rozciągnięcie tej wykładni na zaświadczenia jest wnioskowaniem prawnym przez analogię, nie ustalonym faktem. [DO WERYFIKACJI: sygnatura i prawomocność wyroku WSA w Warszawie z 21.07.2026 w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych]

Co z tego wynika dla konsultacji online

Ramy są następujące. Zdalne zbadanie pacjenta jest prawnie dopuszczone jako zasada ogólna. Nie zastępuje ono jednak badań fizykalnych i laboratoryjnych, których wymagają przepisy sektorowe, nie znosi ograniczeń kompetencyjnych i nie uchyla przepisów wymagających badania osobistego albo bezpośredniego. Ankieta bez rozmowy nie jest badaniem w rozumieniu, jakie przyjmują regulator i sądy administracyjne.

W praktyce znaczy to, że dokumenty zastrzeżone dla lekarzy o określonym statusie formalnym oraz dokumenty wymagające pomiarów fizykalnych i badań laboratoryjnych nie powstaną w konsultacji zdalnej, niezależnie od tego, kto ją prowadzi. O tym, czy w konkretnej sytuacji da się wystawić jakikolwiek dokument, decyduje lekarz po zapoznaniu się ze stanem zdrowia pacjenta. Lekarz może odmówić, a w części przypadków konieczne będzie badanie stacjonarne.

[DO UZUPEŁNIENIA: zakres dokumentów faktycznie wystawianych w tym serwisie oraz lista dokumentów, których serwis nie wystawia. Informacja od właściciela, wymaga potwierdzenia zgodności z procesem]

Najczęstsze pytania

Czy zaświadczenie od lekarza można dostać przez internet?

Zależy, o jaki dokument chodzi. Zdalne zbadanie pacjenta jest dopuszczone przez art. 42 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza, ale przepisy szczególne wyłączają część dokumentów: orzeczenia medycyny pracy wymagają od 17 kwietnia 2026 r. osobistego zbadania, badania kierowców i orzeczenia dla zawodników wymagają pomiarów oraz uprawnień, których nie ma każdy lekarz, a orzeczenia rentowe i o niepełnosprawności wydaje organ orzeczniczy, nie lekarz prowadzący.

Czy lekarz może wystawić zaświadczenie na podstawie samej ankiety?

Rzecznik Praw Pacjenta i sądy administracyjne stoją na stanowisku, że ankieta internetowa nie jest badaniem pacjenta. Wyjątek od wymogu badania z art. 42 ust. 2 obejmuje wyłącznie receptę kontynuacyjną i zlecenie na wyroby medyczne, nie zaświadczenia.

Potrzebuję orzeczenia do pracy. Czy wizyta stacjonarna jest konieczna?

Tak. Rozporządzenie o badaniach lekarskich pracowników w brzmieniu obowiązującym od 17 kwietnia 2026 r. wymaga, by lekarz orzekał po uprzednim, osobistym zbadaniu osoby badanej. Badanie przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę, a jego koszt ponosi pracodawca.

Czy zaświadczenie jest bezpłatne?

Bezpłatne są zaświadczenia związane z celami wymienionymi w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach, w tym z dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy, kontynuowaniem nauki oraz udziałem dzieci, uczniów i studentów w zajęciach sportowych i zorganizowanym wypoczynku. Orzeczenia o zdolności do prowadzenia pojazdów są odpłatne zawsze.

Lekarz odmówił wystawienia zaświadczenia. Co mogę zrobić?

Jeżeli dokument został wydany, a pacjent uważa go za nieprawidłowy, przysługuje sprzeciw do Komisji Lekarskiej przy Rzeczniku Praw Pacjenta w terminie trzydziestu dni. Przy medycynie pracy, badaniach kierowców i orzeczeniach rentowych obowiązują odrębne tryby odwoławcze. Odmowa wystawienia dokumentu to inna sytuacja niż zakwestionowanie jego treści i przepisy nie regulują jej wprost.

Powiązane tematy

Źródła

Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, t.j. Dz.U. 2026 poz. 37, art. 2 ust. 1, art. 42
Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, t.j. Dz.U. 2023 poz. 607, § 3 ust. 1 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Dz.U. 2026 poz. 456 (obowiązuje od 17.04.2026)
Kodeks pracy, t.j. Dz.U. 2025 poz. 277, art. 229
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, Dz.U. 2015 poz. 2013, § 6 ust. 1
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, t.j. Dz.U. 2025 poz. 1675, art. 7, art. 17, art. 21a
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, t.j. Dz.U. 2025 poz. 1226, art. 75–79
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2016 r. w sprawie kwalifikacji lekarzy uprawnionych do wydawania zawodnikom orzeczeń lekarskich, t.j. Dz.U. 2020 poz. 812, § 2–4
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, t.j. Dz.U. 2024 poz. 485, art. 15–15f
Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy, Dz.U. 2004 nr 273 poz. 2711, § 2 i § 4
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, t.j. Dz.U. 2026 poz. 677, § 8
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, t.j. Dz.U. 2025 poz. 1461, art. 16
Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, t.j. Dz.U. 2024 poz. 581, art. 25 ust. 2, art. 31
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów, t.j. Dz.U. 2023 poz. 2572, § 4
Kodeks Etyki Lekarskiej, art. 9, 10, 41, 42 (tekst obowiązujący od 1.01.2025), nil.org.pl
Rzecznik Praw Pacjenta, komunikaty z 27.08.2024, 15.10.2024 i 7.08.2026, gov.pl/web/rpp; Nawigator Pacjenta